اگر دل دلیل است

زندگی برای من تعریف غریبی ندارد. دو صندلی چوبی و یک میز قدیمی. دو فنجان چای. یک بغل حرف و نگاه. کمی صبوری. کمی روزمرگی. یک دنیا درد مشترک. یک آسمان رویای همرنگ. یک قصه با امتدادی آرام. همدلی به وسعت دنیا. رفاقت به قدر عمر. سقفی از جنس ما. واژه‌هایی رنگین و... من و تو در حریم دل.
زندگی برای من گاهی در لبخند بی‌دلیل یک نوزاد غریبه تعریف می‌شود و گاهی در تلخی یک آشنای همیشگی. زندگی خاطره امروز است در نفس‌های صمیمی فردا.
من زندگی را دوست دارم، ولی از زندگی دوباره می‌ترسم!
این چنین می‌گذرد روز و روزگار من! من روز را دوست دارم، ولی از روزگار می‌ترسم!
با این‌همه تمام دنیای من، همین دل است که دلیل اول و آخر زندگی است. حتی در روزگار فراموشی دل.

-  استفاده از مطالب این وبلاگ در هر شرایطی و هر زمانی نیاز به اجازه نویسنده‌اش دارد. باقی به وجدان شما بستگی خواهد داشت.

امضا: سیده انوشه میرمجلسی