می شود بیایی نزدیکتر؟ می خواهم کمی برایت درددل کنم.زمان زیادی گذشته است. قبول نداری؟ اصلا بگو هر چه را که باید گفت. این روزها از گفتن خسته ام، با اینهمه با تو خواهم گفت. درد دارد این روزها. حس می کنم از تکرار هزار باره ی حرفهایم رسیده ام به یک پوچ بزرگ, یک تهی سرشار. چند وقت پیش از کنار همان ساختمان رد می شدم. همان ساختمانی که می دانی. غروب بود. مجبور بودم بخندم وگرنه چشم هایم آماده بارش بود. به قدر سه ثانیه که عمق چند ساعت داشت زل زدم به راه پله های فلزی پیچ در پیچ اش. داشتم از این روزها می گفتم. این روزها همان درد را دارد انگار. می دانم که قیاس درستی نیست. اصلا جایی برای قیاس نمی ماند. حتی من این روزها آن آدم قدیم نیستم. بیا نزدیکتر. کسی گوش می دهد انگار به حرفهایم. دوست ندارم نگاه غریبه ها را. غریبه ها تو را نشناخته متهم می کنند و می روند. بماند که آشنا هم گاهی چنین می کند با دلت. دلم تنگ است. امشب هوای اینجا بارانی بود و من پر کشیدم به چهارخانه های توسی در زمینه سفید. دلم پر کشید تا نیمکت سیمانی و یک درخت. دلم پر کشید برای صدای اذان وقت خیره ماندن به مورچه ها.دلم پر کشید برای کوچه نهم ؛برای پلاک هزارم از قصه های تکراری. دلم پر کشید برای خریت. برای حماقت. برای ...بیا نزدیکتر. اصلا من ساکت می شوم و تو بگو. بگو کجا بودی این همه سال؟ بگو چرا دور بودی؟ چرا نبودی؟ چرا غرق خودت ماندی؟ چرا صدایم را نشنیدی؟ آنهم وقتی صدایم کمی بالا رفته بود. این را هم بگو که همیشه دوستم داری؛حتی وقتی صدایم کمی بلند می شود. یادت باشد بگویی که زمینه سفید حالا چه رنگی ست. یا اصلا بگو آن بلور هنوز در این دنیاست؟ نفس می کشد؟ نور می بیند و نور می دهد؟ من ساکت می مانم. از حالا تا هر زمانی که تو بخواهی. آنقدر خسته ام از گفتن که دوست دارم تو بگویی و من بشنوم. یادت باشد من مثل آن روزها نیستم. هیچ چیز مثل آن روزها نیست. حتی آن راه پله ها حالا رو به مزرعه نیستند؛ رو به ساختمان نیمه کاره ای هستند که نشانی از آرامش در آن نیست. درست برعکس افق دلباز دیروز. هیچ کسی مثل دیروز نیست. آنها که دیروز در کنار هم می خندیدند حالا از هم دورند و صدای خنده شان بهم نمی رسد. آنها که از هم دور بودند حالا نزدیکترند برای شنیدن صدای هم . اما کسی حرفی نمی زند. همه ساکتند. مثل تو...مثل تمام این سالهای تو. بیا جای مان را عوض کنیم. من لال می شوم... تو تا ابد بگو .