به رویای دیدن لبخندت خودم را مهمان می کنم . به تصویر دیدن نگاهت ٬ آرامش صدایت ... مهمان می کنم دلم را . مهمان جشن تولدی که از آن توست ... دورم و هم چنان رویاساز هر لحظه ی منی . می خندی و می خندم . اخم که می کنی ٬ بازمی گردم به رویای گذشته . به دلبرانه ترین خشم خاطراتم . خودم را مهمان می کنم به شنیدن شادباش های اطراف  ٬ به صدا و نور و کلام ... به مهربانی همراهانی که تو را دوست می دارند ٬ اما نه به وسعت دوست داشتن های من!  جشن قد کشیدن توست . گوشه ای نشسته ام در سکوت . شاید خلوت نشینی ٬ این بار گره گشای دلم باشد . شاید این بار دور بودن و دیر دیدن ٬ سهم قناعت نانوشته ی این دل باشد بی حضور تو . هدیه ها را که تصور می کنم ٬ شیطنت دلم شروع می شود . انتخاب  کردن برای تو ٬ حتی در رویا هم سخت است . چشم می بندم و می خوانم که " وقتی می یای صدای پات ... از همه جاده ها می یاد ... "تصاویر جان می گیرد مقابل چشمانم ٬ سالها به عقب برگشته ام ٬ هنوز قصه ساز و دلداده ی یک رویا ...اضطراب آمدنت را می شناسم ... شمع ها را که فوت می کنی ٬ مهمانی خیالی ذهنم پایان می گیرد و ... من هنوز خلوت نشین قصه ی مکرر بارانم  .

تولدت مبارک ... تا همیشه !

 

نوشته شده در پنجشنبه 8 بهمن1388ساعت 0:59 توسط انوشه| |